hermano...

ასეთ წუთებში არც ფილოსოფიაა საჭირო, არც  დრამა და არც ლაპარაკი...

პოეზია ლაპარაკი არაა.

პოეზია ხან წამალია, ხან საწამლავი, ხან-ორივე ერთად.  

ჯერ ვერ გავიგე ეს ლექსი რომელია ამ სამიდან...

შენ ჩემი ბავშვობის სიზმარი ხარ,
თუმცა,ახდენა
მთელი 20 წლით დააგვიანე..
ან უკეთ-მე ვარ სიზმარი,
რომელსაც გზა აერია და სხვას დაესიზმრა.
შენს მაგიერ რომ დაისიზმრეს,
ზურგზე დაჰკიდეს ცოდვა-ტყუილი
და განტევების ვაცივით მშვიდად
გაუყენეს ყვითელ დიუნებს..
მან კი საპალნე ვერ იტვირთა,
ნელ-ნელა ნამდვილ სასჯელად იქცა.
ბოლოს კი კოშმარს დაემსგავსა...

შენ ჩემი ბავშვობის სიზმარი ხარ,
როგორც ქურდს ქუდი,
ისე ეწვოდა ქვეცნობიერად
ჩემს ბავშვობას შენი ბავშვობა,
ახლა კი, როცა შავ-თეთრ ფოტოზე
წლებგამომწყვდეულ შენს თვალებს ვუმზერ,
მეჩვენება-ძილი აკლიათ.
ძილი, რომელიც მე მუდამ მღლიდა
ძილი, რომლიც ჩემზე მეტად
შენ გჭირდებოდა.

შენ ჩემი ბავშვობის სიზმარი ხარ,
დღეს ჩემი ყოფაც
ქვეცნობიერის ფანტაზიაა,
ვერც დასაწყისს რომ ვერ გაუგებ და
არც დასასრულს რომ არ უჩანს პირი,
თითქოს არაფერს რომ არ ნიშნავს
და რომ ვერაფრით დაიმახსოვრებ.
არ ჰგავს მძინარე მზეთუნახავის
ამბავს,
უფრო- პაროდიას ჰგავს...
. . . . . . . . . . . .
ნეტავ საერთოდ რა შუაში ვარ,
ამ სიზმარეულ 28 წელთან,
თუ ორ ფოტოზე ორი ბავშვია
ცალ-ცალკე,
თუ არ არიან ერთად,
იქნებ, არც უნდა შობილიყო ქვეყნად
მეორე...?
...სჯობს, აქ გავჩერდე...
. . . . . . . . . . . . . . . .
და რომ გიპოვე,
სულ არ შეცვლილა
ცაზე არცერთი ვარსკვლავის ფერი,
არცერთი წვეთის სიმლაშე ზღვაში
და არც ნამცეცი მიწის მტვერში.
ჩემს სულშიც ისევ დიუნებია,
სხეულშიც ისევ მოძრაობს სისხლი,
მარტო ერთია-
შენ ამიხდი და...
შენ ამიხდი და...
მე გავიღვიძე..
........
შენ ჩემი ბავშვობის სიზმარი ხარ,
შენ ასრულება დააგვიანე,
მაგრამ გპატიობ, თუ შენც შემინდობ,
რომ უნებლიე ქურდი ვიყავი.
და თუმცა, წლები დროის მდინარის
ფსკერზე ჩამხრჩვალი ქვებია რიყის...
მე მაინც ვიცი, შენ მე მელი და
მე მაინც გიწვდი,
მოდი,
წაიღე,
დაიბრუნე შენი ბავშვობა!
ყოველთვის ვგრძნობდი,
ჩემი არ იყო..

/ნინო ჭინჭარაული/

***

შენ ყველა ბომონი დააამსხვრიე,
ჯერ კიდევ რამდენიმე წლის წინად,
შავად შეღებილი თვალებიდან
(მათ ჯერ არ ეთქმოდათ-უხალისო)
წლები წამწამებზე დაგეკიდა.
მერე კი ლოყებზე უხარისხო
ტუშმა და ფანქარმა იწვიმა...

დღეს მშრალად აცილებ შემოდგომას,
ვერც მისი სხივებით გამთბარი.
არ გხიბლავს სურნელი,
არც ფერები,
ისე გძულს ზაფხულის დაბერება...
გძულს და მაინც ნატრობ, წელს ოღონდაც
დროულად მოვიდეს ზამთარი.

ყველა ოცნება და ყველა ცოდვა
ბეჭებზე ნაწნავივით გკიდია,
რამდენმა გულითაც შეგიცოდა,
სხვა არამკითხემ კი დაგარიგა,
რომ შენთვის ეგ ტვირთი ალბათ ცოტა
მძიმეა,
ნაადრევად დიდია...

შენ კი არ ჩაგესმის არაფერი,
მაშინაც, თუ თვალებს სდის წვიმა.
და რაც სხვას ჰგონია განაჩენი,
შენთვის სიცოცხლეზე ძვირფასია,
შენ თვალი სიმართლეს მიაჩვიე...
შენ ყველა სიცრუეს მოერიე,
შენ ყველა ბომონი დაამსხვრიე
ჯერ კიდევ რამდენიმე წლის წინად...

/ნინო ჭინჭარ-აული/

/18/10/14/

ვცდილობ მივეჩვიო ("დიეტა")

მიჩვევას ვცდილობ, ვცდილობ მივეჩვიო
აზრს, რომ შეიძლება აღარ იკვებო და მაინც იცოცხლო.
ბოლომდე მოიშორო ყველა ილუზია,
არავის არაფერი აიძულო.

აღარ იკვებო იმედებით,
ძველი მეგობრებით,
არავის სთხოვო ღიმილის ნაგლეჯი,სითბოს ნარჩენები,
არ გამოწიწკნო კბილიდან შეხვედრა,
არ თხოვო მოგისმინონ.

მიჩვევას ვცდილობ,ვცდილობ მივეჩვიო,
რომ უნდა დავთმო ნანატრი საკვებიც-
გაზიარება სხვისი ტკივილის და სიხარულის...
რადგან მარტოოდენ დუმილის სიმძიმეს იზიარებ,
როცა მარტო ხარ.

მაგრამ,მე სულ მთლად მარტოც არ ვარ,ჩემი სიჩუმე
სავსეა ათასი მტანჯველი აზრით.
სხვაც ბევრი მრჩება-
ლექსები და მოკლე სიზმრები,
ყველაფერს დუმილის დაღი აზის.
ჰოდა მეც ვცდილობ მივეჩვიო
ამ ჩემს ერთადერთ საკვებს-სიჩუმეს.

მიჩვევას ვცდილობ,ვცდილობ მივეჩვიო
აზრს, რომ ცხოვრება ასეთია
ან უნდა გახდე მათხოვარი,
ან უნდა იყო დიეტაზე...
მაგრამ უფალო, მოწყალების
თხოვნაზე უფრო შემზარავია
იდგე და სიყვარულს მათხოვრობდე.
ამიტომ ვირჩევ უკანასკნელს
ვარ დიეტაზე.
ისე სუქდება და იბერება
სული მტკივნეული სიცარიელით,
რომ მალე სხეულიც ვერ დაიტევს
და გაყრას მოსთხოვს.

ჰოდა, ამიტომ ვცდილობ მივეჩიო
აზრს, რომ შეიძლება აღარ იკვებო და მაინც იცოცხლო.
ბოლომდე მოიშორო ყველა ილუზია,
არავის არაფერი აიძულო.
მხოლოდ ჯიუტად საკუთარ თავს-
აღარ მოშივდეს!...

/09/06/14
/ნინო ჭინჭარაული/

***

ზოგჯერ ადამიანს შორიდან უმზერ და
გრძნობ, რომ ცხოვრებამ ორივე თქვენგანს
დააკარგინა ერთი მეგობარი,
ერთი მახლობელი,
ერთი მსგავსი სული...
ორივე სხვადასხვა გზებით ატარა,
ან უდროო დროს შეახვედრა.

/ნინო ჭინჭარაული/

ანტონიო მაჩადო არტ-კაფე-HOME-ში

 

 საკუთარ ლექსებზე,ღონისძიებებზე (ან მათზე, რომლებშიც ვმონაწილეობ) ინფოს ცოტა უხერხულად ვაანონსებ ხოლმე, მიუხედავად იმისა, რომ ვხვდები - ადამიანს არ უნდა გრცხვენოდეს იმაზე ხმამაღლა საუბრის, რისი კეთებაც გიყვარს (გამონაკლისია სცენაზე ლექსების კითხვა,რაც მართლა არ მიყვარს და "რაც გეჯავრებოდეს,ის გეძალებოდეს" ამბავი მაქვს სულ)
  თუმცა ეს სხვა შემთხვევაა. მახსოვს, ერთმა მეგობარმა ერთხელ ღიმილნარევი საყვედურით მითხრა - "როგორც ავტორი,რატომ არ აქტიურობ. შენს შემოქმედებას პოპულარიზაციას პირველი შენ უნდა უწევდეო." და მახსოვს, რაც ვუპასუხე-"ლექსებს სხვანაირად განვიცდი და მათზე თავისუფლად ვერ ვისაუბრებ, მაგრამ როცა თარგმანები გამოვა, მათი გაზიარებით თავს მოგაბეზრებთ ყველას"-მეთქი.
   აი, როგორც იქნა, გამოვიდა და მეც დავიწყე თავის მობეზრება :)
   ანტონიო მაჩადო ჩემს ცხოვრებაში როგორ მოულოდნელადაც გაჩნდა, ისე მოულოდნელადვე იქცა მისი ლექსების თარგმნა სერიოზულ საქმიანობად, რასაც ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი მაშინ, როცა გასართობად,საცდელად და საკუთარი სიამოვნებისთვის ვთარგმნე მისი პირველი ლექსი noche de verano, მერე სულ შემთხვევით, მოვხვდი გამოცდილ მთარგმნელებთან ერთად სემინარზე და ჩემდა გასაკვირად, ლექსი მიწასთან არ გაასწორეს :)
   ჩემთვის ძალიან დიდი სტიმული იყო ქალბატონი ელზა ახვლედიანის სულ ცოტა შექებაც და საერთოდაც, ისეთი ადამიანი ვარ, რომელსაც მცირედი წახალისების შედეგად გონებაში რობოტი ენთუზიასტი ერთვება :)
   მოკლედ, ანტონიო მაჩადოს ჩემს მიერ თარგმნილი კრებული გამომცემლობა "არტანუჯი"ს მიერ გამოიცა (რისთვისაც მადლობა ჯერ-ლიკა ჩაფიძეს, რომელმაც მათთან დამაკავშირა, შემდეგ-გვანცა ჯობავას,პოეტ სოსო მეშველიანს-არაჩვეულებრივი წინასიტყვაობისთვის და ბოლოს, ყველა თანამშრომელს, ვინც ამ წიგნის "დაბადებაში" მიიღო მონაწილეობა) და ჩემი ბლოგის მკითხველებსაც და არამკითხველებსაც გეპატიჟებით.

კიდევ ერთიც. როცა პრეზენტაციისთვის ადგილს ვეძებდი,ფბ-ზე წავაწყდი art cafe home-ს, რომლის ფოტოებმაც ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით მომაჯადოვა და რაღაცნაირად,ქვეცნობიერად დავინახე, რომ ზუსტად ამ ძალიან მაგარ არტ-კაფეში უნდა მომხდარიყო ქართული მაჩადოს მკითხველისთვის გაცნობა. როცა რაღაც ძალიან გულით გინდა, გისრულდება კიდეც და უზარმაზარი მადლობა ამისთვის home-ის მამასახლისს,გიორგის :) და ჩემს ჯგუფელს-მარის, რომელმაც მასთან დამაკავშირა. :*
   მოკლედ, მოკლედ... გელოდებით 14 მაისს, 19:00ზე, art cafe home-ში( ბეთლემის 13).
 ანტონიო მაჩადოს კრებულის-"აქ იყო ესპანეთი,სახელად კასტილია"-ს პრეზენტაცია

არტ-კაფე home

/ნინო ჭინჭარაული/ 5/10/14

 

ლუკას ლექსი

ლუკას ჰყავს ლურჯი, ჯაჭვიანი ველოსიპედი,
ლურჯსაჭიანი, სამბორბლიანი...
ჩვენ ერთ დროს, ერთად პეპლებივით
სიზმრებს ვიჭერდით,
დღეს სიზმრებით დავბორიალობთ
მთებში, რომელთაც უცნაურად დაკარგეს ფერი
და გაცვეთილი ნისლი ადგათ ტანზე შილიფად,
მე უკვე ბევრჯერ დამღერებულ სიმღერას ვმღერი
და ყელიც უკვე ჩახლეჩილი მაქვს.
შენ შეგიძლია უცოდველო, შენი სიკეთით
შეღებო მთები და არამარტო...
ამ ცხოვრებაშიც ყველა გზაზე ვერ გაივლის ველოსიპედი
იოლად, მაგრამ ყველგან მაინც
შენ უნდა მართო.
გზებს კი რა დალევს!
არ გაყვები? არც სხვა გზა გრჩება,
შენ ხომ ჩემსავით გძულს კედლები მყუდრო ოთახის,
როგორც იმქვეყნად, ამქვეყნადაც ღვთისაა ნება;
შენ დიდხანს ივლი, მე კი ალბათ
უფრო ცოტა ხნით.
გთხოვ, არ დაუშვა, შენს ბილიკებს
მოედოს შმორი,
თუ შეჩერდები, შეიძლება სული დაობდეს,
გახსოვდეს ლუკა, ღმერთამდეა შორი გზა, თორემ
ისე ახლოა სასაფლაომდე...
დე, ეს ცხოვრება ბილიკივით მთებზე აბია,
გზის თავში შენ ხარ,
გაღმა - ხრამი,
მწვერვალზე - ღმერთი
და... იცი, არ მსურს მე შენგან სხვა ეპიტაფია
ამ სიცოცხლისთვის, ამაზე მეტი:
“ლუკას ჰყავს ლურჯი ველოსიპედი
და მთაზე ადის...”

/ნინო ჭინჭარაული/

გამომიწოდა გოგონამ ხელი

მეტროსადგურის მიწისქვეშა გადასასვლელთან
გამომიწოდა წითელლოყება გოგონამ ხელი,
მეორეში გაცრეცილი ხატი ეჭირა.
მექანიკურად გამეპარა ხელი ჯიბისკენ.
მე ხომ ჯიბე მუდამ სავსე მაქვს
ხელნაწერებით,
ცხვირის წვეთებით,
მწვანე ბურნუთის კოლოფებით,
ჯვრის ფორმით დახეული აღსარების ფურცლებით,
სამგზავრო ბილეთებით,
ბებოს ძაფებით...
და მთელი ჩემი ეს სიმდიდრე არ მენანება გავუზიარო
ვინმეს...
მაგრამ ვის? ამ პაწაწინას?
რაში სჭირდება, ან წაადგება წითელლოყებას,
ჩემი პირქუში ნააზრევი,
ფიქრებით გადაჭედილი თავი,
ან შელახული ჯანმრთელობა,
სიგარეტის შემცვლელი ფხვნილი,
ჩემი ცოდვები
(რომელთაც მოვინანიებ და ისევ ჩავიდენ)
დაუსრულებელ ხეტიალში დაღვრილი ოფლი,
უმიზნო გზები,
(რომლებიც რაც უფრო მღლიან, მით მეტად მიზიდავენ).
და უფრო მეტად..რაში სჭირდება ჩემი ტკივილი...
თავისიც ჰყოფნის.
ის ხურდას ელის-პოტენციურ სადილს, ან ვახშამს,
რომელიც ერთი “პერაშკია”, ან ბაბთა “ბულკი”.
ან თბილი წინდა,
ფეხსაცმელი-აქვე რომ გაცვეთს.
ანდა- ბრჭყვიალა თმისსამაგრი
(გოგოა მაინც...)
ვდგავარ და ვხვდები, ამ ყველაფრითაც ვერ მივცემ მთავარს,
თავის ბავშვობას.
ვდგავარ და ვიჩხრეკ სავსე ჯიბეს... და გზას ვაგრძელებ.
ირგვლივ ტორტმანებს გონჯი ცხოვრების უნიჭო ფილმი,
სადაც მე ჩემი შვილის კბილა
წითელლოყება გოგონასთვის
ერთი მორიგი უარყოფითი პერსონაჟი ვარ,
რომელსაც ჯიბე სავსე ჰქონდა,
მაგრამ გაცემა გადაიფიქრა.
/ნინო ჭინჭარაული/

***

პატარა ქალაქში დავიბადე.
წლებთან ერთად ჩემი ფიქრები
მის სივრცეს გასცდა.
ისევე, როგორც ჩემი სხეული...
და მაინც დღემდე,
ყველა წიგნი მაბრუნებს მასთან.
. . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
(რატომღაც ჩემს მშრალ წარმოსახვაში,
ყველა ამბავი და მოქმედება
მუდამ იმ პატარა ქალაქში ხდება...

/ნინო ჭინჭარაული/

სიგიჟე

 ღიმილს კი არა,კბილების კრაჭუნს
ნაჩვევ პირს დანა ერთგულად მიხსნის,
გლოვა კი არა,
სიჩუმე მაფრთხობს,
ცრემლი კი არა,
გამიშრა სისხლი.
თმები კი არა,
დავჭერი ფრთები,
სიმღერით ღამეს ვუკიდებ ხანძარს,
დარდით კი არა,
სიცილით ვკვდები
და სარკმლის მიღმა ვიღაცა მლანძღავს...

/ნინო ჭინჭარაული/

შინში

შენ შინში გქვია,მეც...ერთი ხელის
ორი თითი ვართ ასხმული მკლავზე,
ვინ იცის,იქნებ რამდენჯერ შენში
სული ილხენდეს,
მე ჯავრი მკლავდეს.
ვიცი,მიფარებ..
რკინა-რვალივით აისხლეტ ჩემსკენ მოქცეულ ხანჯალს.
მეტყვი-"რას გოდებ სუსტი ქალივით.
ან ძვირფას ცრემლებს რა ფუჭად ხარჯავ?!"
ან მიაფურთხებ ცხოვრების კანონს,
რომ გაჩენილა ტანჯვისთვის კაცი,
"დამდუღრულ" ლექსებს ავაკრავთ პანოს
და ორ ტკბილ სიტყვას კბილებში გავცრით.
მერე ვიცინებთ(ჰო) გიჟებივით,
ლუდს კაფიებად ამოვამღერებთ,
თავს მოვიტყუებთ,(გულებს კი ვეღარ)
რომ სატკივარი აღარ გვაღელვებს.
რომ აღარ გვტკივა წარსული, აწმყო
და მომავალი,მტვრად რომ გვიქციეს.
რომ ვეღარ ვამჩნევთ გარშემო ამდენ
სიცრუეს,სპექტაკლს,შირმას,ფიქციას
და გულისტკენას!
უზომოს,რამდენს..
(თმას არ ასხია ამდენი ღერი!)
რომ არ გვიტოვებს ცხოვრება სამღერს
და გიჟებივით ჩვენ მაინც ვმღერით.
რომ იღბლიანიც,უიღბლოც,კაცი
სულით ყოველთვის მარტოა,მარტო(!)
და წლების შემდეგ,როდესაც დაცლილ
ცხოვრების გზაზე გადაშლილს,ფართოს
და უსახელოს ავყვებით აღმართს,
(თუ სახელიანს-ვიწროს და ქვიანს)
არ მოვიხედავთ ზურგსუკან და ღმერთს
უსიტყვოდ ვეტყვით მადლობას,რომ კვლავ
ორი თითი ვართ,
შინშები გვქვია..

/ნინო ჭინჭარაული/

არ მინდა სახლი

არ მინდა სახლი,

ეს მთებიც კმარა..

რა სჯობს ნისლიან გზებზე ხეტიალს,

თუმცა სამყარო სამოთხე-არა,

უფრო..პატარა ჯოჯოხეთია

მაინც, ჯიუტად

ვცხოვრობ ამ გზებზე,

არ ვიცი, სულით ალბათ ბოშა ვარ,

ან იქნებ მე ჩემს სამოთხეს ვეძებ

ღმერთმა ამ მთებზე რომ გადმოშალა.

ცხოვრება მკაცრად

მკარნახობს წესებს

და ვძულვარ ურჩი,

ცუდი მსმენელი.

რა ვქნა, ბედს ვანდობ

მარტოდენ ლექსებს,

დაწერილიც და დაუწერელიც

სულ ყველა მე ვარ..

..რად მინდა სახლი?

მყოფნის სამყაროს ლაბირინთებიც,

ამ ჯოჯოხეთსაც მეთვითონ დავღლი

ნისლებით,

გზებით,

მთებით,

რითმებით.

* *

/ნინო ჭინჭარაული/

ავტოპორტრეტი

ქოფაკს ჩემი სული, ასე ცარიელი
სავსე თუ ჰგონია,(ისე ავად მიყეფს...)
აღარ დამიძახო-"სემინარიელი"
შუბლზე მაკერია, როგორც იარლიყი.
მასის კულტურიდან- სიყალბემდე აცრილს
ბრბოში ხმაჩაწყვეტილს რაღა გამაჩერებს,
აღარ დამიძახო-"ქალი", "დედაკაცი"
ეს არც სტატუსია
და არც -განაჩენი.
ნუღარ ამოქექავ ყველა სტერეოტიპს,
მარტო იმისთვის, რომ
ჩარჩო მეც მომარგო,
აღარც "მჯღაბნელი" და
უფრო -არც"პოეტი",
აღარც- საძრახი ვარ,
და არც -საქომაგო.
იქნებ არასდროს
აღარც შევიცვალო,
არც სინანული მაქვს,
ესეც გვიანია...
ცოტაც შენნაირი, ცოტაც-უცნაური
ერთი უმადური ა დ ა მ ი ა ნ ი ვარ...


/ნინო ჭინჭარაული/

პრეზენტაცია მწიგნობართა ასოციაციაში

        ერთი წლის ლოდინის შემდეგ როგორც იქნა დაიბადა ჩემი პირველი პროზაული ნაწარმოები,მინი რომანი- "ყვითელი,ოქროსფერი მზისფერი". ბედნიერი ვარ არამარტო ამით, იმითაც, რომ საქართველოში კიდევ არსებობენ გამომცემლობები (ამ შემთხვევაში ერთადერთი) რომლებიც თავისი ხარჯით უბეჭდავენ ახალგაზრდა შემოქმედებს და მათთვის არაა აუცილებელი ავტორი იყოს ცნობილი და კისერზე რამდენიმე "საბა" -ს პრემია ეკიდოს :) დიდი მადლობა ამისთვის გამომცემლობა "გრიფონს".
   
     წიგნი იყიდება სამ მაღაზიაში:
1. წიგნის მაღაზიათა ქსელი "ლატერნა" (რუსთაველის 16)
2. ლიტერატურული კაფე (პეკინის 31)
3. "სამშობლო" (ყაზბეგის 4)

     იმედი მაქვს, ჩემს პირველ პროზაულ ნაშრომს შეიყვარებს მკითხველი, მით უფრო, რომ მასში მოთხრობილი ამბების 90% რეალურად შეემთხვა ავტორს, ან მის მეგობრებს. რომანის რამდენიმე პერსონაჟი კი დღესაც დადის თბილისის ქუჩებში და სხვა სახელს და გვარს ატარებს.

პრეზენტაცია გაიმართება  4ნოემბერს, კვირას, 5საათზე, ი.ჭავჭავაძის სახელობის მწიგნობართა ასოციაციაში, რუსთაველის გამზ. 40ა.მეორე სართულზე.


/ნინო ჭინჭარაული/
  

შალშავი

წუხრ იდგა, როშკის ჩეროზე

შავად ბრწყინავდა შალშავი,
ხავსიან ქვაზე შემოდექ,
მოგგონდა ერთი ქალშავი.
ახლა სად არის, ქებული,
საით გალია გზა-შარა?
ნაცართვლით დაყვითებული
თმა ნეტავ ვისთვის გაშალა?
მის თვალზე ცრემლი საქუფრად
იქნებ არასდროს დამშრალა?
ან იქნებ კრულმა საწუთრომ
მაინც ვერ მოსდო ავშარა.
იქნებ სულ არ აგონდება
გზები იხინჭის, ლაშარის,
იქნებ წარსულზე ღონდება,
გარს ერტყმის ჯავრის ლაშქარი?
შენ წლებმა ვერ წაგაქციეს,
როგორც ქავ-ციხის ნაშალი,
თუმც შენს ხსოვნაში სიბერემ
სიყრმის სიზმრები წაშალა.
მაგრამ, რა ხდება?
ყოველ ჟამს,
როცა მწიფდება შალშავი,
ისევ სწვავს შენს მოგონებას
შალშავთვალება ქალშავი.
***
.ნინო ჭინჭარაული.

რუსო მარგიანს

გადავეჩვიეთ მეგობარო,საკუთარ თავებს
და ღიმილისთვის შეკრულ ბაგეს ვეღარ ვაწვალებთ,
ქალაქში ქუჩებს საახალწლო სირმებით რთავენ,
ჩვენ კი დავკარგეთ ოცნებების 
ძველი საძვალეც.
გადავეჩვიეთ მეგობარო საკუთარ ფიქრებს,
ბედთან ჭიდილში დაცემულებს
ვგავართ მეომრებს
და ერთმანეთის ათასობით ნიღბების მიღმა
საოცარია,
მაინც ვხედავთ ერთიმეორეს...
/ნინო ჭინჭარაული/

გაბრიელ

ქუფრ ქარაფებში გადავარცხნილი
გულს გითრთოლებდა ქუჩის დალალი,
"უცნაური ვარ,
მხოლოდ ის მინდა,
რაც საჩემო და ჩემთვის არ არი.."
-,ამბობდი..
შენი ლურჯაის ტორი
არ მარტო-არხვატს,
დარჩა ხევსურეთს
და საუფლოში სამყაროს სწორი
ვერ დაეტიე,
მაგრამ ქლესური,
ფლიდი,
გველური ენების რკალში
ლამის რომ გატყდა
სული მჭექარე,
კვლავ მიაშურე სასიტყვეთს მთაში,
სად აღარ იყო აღარც მზექალი
და ქარს მიანდე
ლექსების ფერფლი,
ლემადემ მოვლო მზეთა ქვეყანა
და შენს სამშობლოს,
ბრძოლაში შეჭრილს
ზედ ასოებად ჩამოეყარა:
"გ ა ბ რ ი ე ლ !"

/ნინო ჭინჭარაული/

შეხვედრა საუკუნის შემდეგ

უკენახო ჩემი წინაპრების სოფელია,საიდანაც გადმოსახლდა ჩემი დიდი პაპa..წელს(100წელზე დიდი ხნის შემდეგ)მე,შთამომავალი ავედი და ბედნიერი ვარ
გზის მოსახვევში წაგვექცა ცხენი,

(გზა შორი ჰქონდა გადანალახი)

სურვილი მკლავდა ისეთი ცხელი,

რომ არც რა ვიგრძენ,მხოლოდ ტალახი

ჩამოვიფერთხე.. შევჯექით ისევ,

ციცაბო კლდეზე ბილიკს ავდიეთ

და ჩემო!..ისე სულამდის გიგრძენ,

ცრემლისაც შემრცხვა და მაპატიე;

გულგრილი რომ ვარ..

ფერ-ცვლილი რომ ვარ..

უძლური რომ ვარ..

უმიზნო რომ ვარ

და ახლა უცხოც!

შორით დავლანდე საგვარო ხატი,

ვერ გამოვთხოვე მადლი-წყალობა,

დღესღა ვჩურჩულებ: კვლავ ამატარე ეს აღმართები,

თუნდაც წვალებით.

ისევ მაჩვენე შინშების ფუძე

და თუ ოდესმე ღირსად მიგულებ,

მიმიღე, თორემ ძარღვებში უკვე

სისხლი კი არა, მიჩქეფს სინგური.

და ამ სინგურით ვიცოცხლებ რამდენს?

უსისხლოდ გული რამდენხანს გასტანს?

შხამ-სიძულვილი არ მიშვებს ცამდე

და შენ კი როგორ ახლო ხარ ცასთან!

მე შენთან მინდა, მე შენთან მინდა!

მინდა ამ კლდეებს სული ვახალო.

შენი თოვლივით თეთრი და წმინდა

ფესვები მქონდეს და აქ ვახარო,

წარსულის ხათრით გთხოვ, მაპატიე..

ახლაც მგონია-იყო სიზმარი,

წვიმის სილაღე, ქვების სიმტკიცე,

ნასახლარები და ნახიზნარი.

გზის მოსახვევში წაიქცა ცხენი,

რომ აღედგინა ხიდი რღვეული,

რომ ამოედგათ ტკივილებს ენა,

რომ შენი მიწა,

რომ ჩემი მიწა მეგრძნო სხეულით.

/ნინო ჭინჭარაული/

"ლექსო არ დაიკარგები"

საკუთარი ხმის აუდიო ან ვიდეოჩანაწერის მოსმენა მაღიზიანებს,ისევე როგორც საკუთარი თავის ყურება:)
ამ ვიდეოს მხოლოდ იმიტომ ვდებ,რომ მეამაყება-ამ მშვენიერი საღამოებიდან ერთ-ერთში მეც რომ მიმიღია მონაწილეობა.

ვახუშტი კოტეტიშვილის სახელობის ხალხური პოეზიის საღამო "ლექსო არ დაიკარგები". 2010 წელი,26 მაისი

მადლობა ყველა ადამიანს,ვინც აქ მონაწილეობის საშუალება მომცა

*არხოტი-ღმერთის საუფლო*

ისევ ატყვია ვიწრო ბილიკებს,
გიჟმაჟი ცხენის ნატერფალები,
ამო, გავშალათ მუხლი პირ-იქით,
სანამ გზას ნისლი დაეფარება.
ნისლი და ქარი, სეტყვა და წვიმა,
ლეგა ღრუბლების შმაგი მარულა,
აქ ვერ გაიგებ რა გათბობს მცივანს
საკარგყმო ყანწი,
თუ-სიყვარული.
ჩამოიტოვებ გავლილ აღმართებს
და ხელუხლებელ საქართველომდე
ისე მიიწევ,თითქოს მწვერვალზე
ქარი კი არა,ღმერთი გელოდეს.
თითქოს წელთგზაზე ეშმა კი არა
(ჭიმღის კლდეთაგან გამოქცეული)
უფლის დიდება განაგებს მარად
ყოფნა-არყოფნას შენი სხეულის.
ერთხელ სიცოცხლე ისე მოკლეა,
მტვრით როგორ უნდა აივსო თვალი?
მთა სიცოცხლეა! სხვა სიცოცხლეა!
წმინდა,
გიჟური,
თავისუფალი!
როგორც -არწივის ცაზე ბოინი,
როგორც- ულაყის კლდეზე ჭენება,
აი, ლემადეც ქედს გადმოივლის,
წარსულში გამხვევს...და მეჩვენება:
დეკიანებში ლეკვებს ყრის მგელი,
აცოცდებიან დედას მშივრები,
ახიელიდან, ამღიდან ცხენებს
მიაქროლებენ არხოტივნები.
დაღონებულა ხოგაის მინდი,
ეჩურჩულება ხე,ქვა, ბალახი,
და ქრისტიანთან სამოყვროდ მიდის,
ბრგე ელიმარძა, მონა ალაჰის.
გადამხობია კურელას საფლავს
ბედი უდროო და უჟამური
და პოეზიას კოცონში მარხავს
გულჯავრიანი ჯაბუშანური.
ასას ნაპირზე გარსიას ჯღანებს
ცეცხლი გაუდის ნაპერწკლიანი,
ბარუქას მძინართ აღვიძებს ღამე
გათენებამდე სახეტიალოდ.
ნისლისფერ ცხენზე შემჯდარა ანა,
ლექსის მუზებთან ცად მოსაუბრე...
აი-არხოტი! "მზეთა ქვეყანა",
აი-არხოტი! ღმერთის საუფლო!
თვალს ვახელ...მუხლი დამრჩა პირ-იქით
და მაინც ვამბობ-"ღირდა წვალება",
ოღონდ მეპოვა როშკის ბილიკზე
გურამის ცხენის ნატერფალები... 

ხევსური ქალი

რას შევადარო ხევსური ქალი?
მას შენი უდგას სული არაგვო!
მამაცი,
ფიცხი
და ბობოქარი..
მაგრამ საწუთროს საომარ ველზე
უჩაჩქანო
და უიარაღო..

/ნინო ჭინჭარაული/