ეს სოფელი პირიქითა ხევსურეთშია, როგორც კი "პერევალს" გადაივლით-პირველივე. სოფელი რომელიც ფაქტიურად აღარც არსებობს, მარტო ნანგრევებიღაა შემორჩენილი. მხოლოდ სოფლის პირდაპირ, მდინარის მეორე მხარეს აღმართული ლებაისკრის ციხე დგას ჯერ ისევ მტკიცედ და შეუპოვრად. ის ჯერ კიდევ არ ნებდება დროს...
გამახსენდა ლებაისკარი და ძალიან მომენატრა იქ გატარებული ბავშვობის პატარა ეპიზოდები. ამ სოფელში რამდენჯერმე ვარ ნამყოფი. ერთხელ მთელი ზაფხულიც კი ვიყავი პაპასთან სტუმრად. მაშინ ჯერ კიდევ იყო იქ სახლები. ჩვენ რომელ სახლშიც ვიყავით, იმ სახლს აივანიც ჰქონდა. აივანზე საქანელა იყო ჩამოკიდებული და თუ გარეთ სადმე არ დავბოდიალობდი უეჭველად იმ საქანელაზე ვიჯექი და ვმღეროდი. საღამოს დაბრუნებულ პაპას ჩემთვის რაღაც ბალახები მოჰქონდა, თუ სწორად მახსოვს ერთს წერთხალა ერქვა მეორეს კენკეშა, მათი ღეროები უნდა გაგეფცქვნა და ძალიან გემრიელი საჭმელი იყო.
მდინარეებზე მხოლოდ თითო მორი იყო გადებული გადასასვლელად, რომლებსაც წყალი სულ ასველებდა და საფრთხილო იყო გადასვლისას სველზე ფეხი არ დაგცურებოდა. თავიდან მეც ვფრთხილობდი, მაგრამ მერე მივეჩვიე და გიჟივით დავრბოდი ზედ, დედას კი ვალერიანის წვეთები სჭირდებოდა ყოველდღე...
მდინარის ნაპირებზე ძალიან ლამაზი, ბროლნარევი კენჭებიც იყო. სადაც ყველაზე ლამაზს ვნახავდი ვაგროვებდი და საკმაოდ დიდი კოლექციაც მქონდა მოგროვებული, რომელიც წამოსვლისას იმ სახლში დავტოვე თაროებზე ლამაზად დალაგებული. მაშინ რას წარმოვიდგენდი, რომ წლების მერე იქ დაბრუნებულს იმ სახლის ადგილას ნანგრევებიღა თუ დამხვდებოდა.
ჩვენ ერთი ძაღლიც გვყავდა, თეთრი იყო სულ და ბროლიას ვეძახდით. ძალიან ერთგული ძაღლი იყო. წლების შემდეგ, როცა ძალიან დაბერდა, პაპამ ვეღარ გაუძლო მისი საცოდაობის ყურებას, ვერც მოსაკლავად გაიმეტა და ვიღაცას წააყვანინა ძალიან შორს. როგორც მერე გავიგე, რამდენიმე კვირის შემდეგ უკან დაბრუნებულა სულ დაგლეჯილ-დაფლეთილი. მიუხედავად ასეთი სიბერისა, მაინც გამოეგნო უკან გზა და გზაში ალბათ სხვა ძაღლებმა დაგლიჯეს. ბებერი იყო თორემ ახალგაზრდას ვერცერთი ძაღლი ვერ ერეოდა.
მაშინ კი, მეც ბავშვი ვიყავი, ბროლიაც ახალგაზრდა იყო და ლებაისკარიც არ იყო მხოლოდ ნანგრევები...
ჩამოვსხდებოდით ხოლმე საღამოობით მე და ბროლია მთის ფერდობზე და გავცქეროდით როდის გამოჩნდებოდა პერევლიდან მამას მანქანა. მე რომც გამომპარვოდა სიშორის გამო, ბროლიას მაინც არ გამოეპარებოდა, მაშინვე ყეფას ატეხდა და აქეთ-იქით დარბოდა გახარებული.
ახლა კი, როცა ამ სოფელს ვხედავ თავს ძლივს ვიკავებ, რომ არ ავტირდე ბავშვივით...
/მაიკო ჭინჭარაული/
