როცა აღარავის და(ვ)ჭირდები

• • •

დროის მოვინდომე გაჭენება,
წელი ავითრიე გაჭირვებთ,
ნუთუ ისეთი დღეც გათენდება?..
როცა აღარავის და(ვ)ჭირდები...

წლები დამიბერდნენ ნაოჭებად,
ვკვებავ, ჩემი სულის ნაწილებით,
კარი შემომიღო გაოცებამ,
–ნუთუ აღარავის და(ვ)ჭირდები?...

ჩქარობენ საწუთროს მეისრენი,
ცამდე მანძილს ვზომავ ნაბიჯებით,
ვიცი...
მესაფლავე(ვ)!.. შენ მიშველი
ხვალე, აღარავის და(ვ)ჭირდები...

მიწა თავისას მთხოვს, მემუქრება,
ჯერ კი, ადრე არის გაცილებით,
ლექსებო!...
გაგაშვილებთ თეთრ ფურცლებთან,
საწუთროს მე თუ აღარ და(ვ)ჭირდები...

/მაია გონჯილაშვილი/

***

სიამაყე?
- ჩემი სამკაულია...
განა ვინ ვარ?
- ფშავლის ქალთარაფერა...
მორჩილება?
-მხოლოდ უფლის მწყურია...
ქედუხრელი?
- რა ვქნა, მთამ დამიფერა...

/მაია გონჯილაშვილი/

***

ნუ შემაღონე ტიალო,

ნუ შემიკალი ხელშია,

სულ შენს გარშემო ვტრიალობ,

თუმც უშენობა მერჩია.

ბაგე გახსნილი ვივლიდი ,

არ დავიდენდი ცრემლასა,

მზეს შევხვდებოდი ღიმილით,

გავუსწორებდი მზერასა.

მტერ გამიმრავლდის, დუშმანი,

უმისოდ ყოფნაც ძნელია,

გამაფხიზლებენ, ღმერთმანი,

თორო სამყარო ჭრელია,

ავს_კარგად მოგაჩვენებენ,

შხამს შეგასმევენ წვეთითა,

თუმც დამაკლებენ ვერაფერს,

სიკვდილსაც ვხვდები ლხენითა.

ცუდი ისედაც ცუდია,

კარგს უმრავლდება მტერია,

მენაც ამ ქვეყნის შვილი ვარ,

მაგრამ ვერაფერს ვშველია...

გულო!

როგორ სძლებ საგულეს,

რაით არ ამამიხდები...

შენც,

სიკვდილივით სიმართლევ,

ტიალ საწუთროს უხდები...

/მაია გონჯილაშვილი/

ვერ გაგიმეტე

  მედუდუნება ბუხარი,

რას რა მიყვება ნეტავ...

თითქოს მაქეზებს, უთხარი,

გულიც საგულეს კვნეტავს...

რა ვქნა, არაფერ გამომდის,

შეჩვეულ ფიქრებს ვართავ,

ცეცხლ მოკიდებულ კუნძივით,

დავიფერფლები ალბათ...

მერე გამფანტავს ნიავი,

ნისლივით გამფენს მთაში,

უკვალოდ ვიხეტიალებ,

ლექსის სარეცელს გავშლი.

მოვალ წვიმად და პირ–სახეს

ცის მარგალიტით დაგბან,

შენს ნაფეხურებს მივაგნებ,

შლეგივით შევძრავ მთა_ბარს...

ვიცი, საწუთრო ვერაგი

ნაოჭს აგიჩენს წარბთან,

ვერ შეგეყარე, უთქმელი

გრძნობა მერევა წარმართს…

ნიავი გადაგივარცხნის

თმაში გაჩენილ ზამთარს,

სამზეოს, სიყვარულისთვის

ვერ გაგიმეტე, რა ვქნა...

/მაია გონჯილაშვილი/

ჯავრი მთებისა

გაისთველხმელა...

ფერდობებს

ჯანღ დასწოლია, მგლისფერი,

კაცმანდაური არსად გყავს

მთავ!

რად არ ჩამოიქცევი...

კოპებ შეკრული ნისლები

ბანი–ბან გადმოდიოდნენ,

ვერ შეხვდნენ, კაცის ნაბუდარს

სისხამს მამალი ჰყიოდეს.

ნასახლარები მდუმარედ

მიეგებვიან სტუმარსა,

ჩამოსხდებიან საფიხვნოს,

ქარი უწეწავთ ურვასა,

ჩამოუტარებს საამო

მწყემსთ სალამურის სტვენასა,

მომხვდური ურჯულოსავით,

ჩაშლილ ყორესა ზვერავსა.

ჭიუხს დამღიან კალთის ქვეშ,

დარდი გასჩრია ტიელი,

წინაპართ ძვალშესალაგზე

მუხლსა შლის გადამთიელი...

მთას ჯანღის პერანგ ჩაუცვამს

ტკივილს ვით დაიჩიოდა,

დამალულს იდუმალებით

ჯავრს გულში ჩაიტიროდა...



**********************

გახსოვდეს,

წუთისოფელი

ასე ყოფილა ნიადამ:

_ იზომვის

სახელ_სირცხვილით,

სიკვდილ_სიცოცხლით კი არა...



/მაია გონჯილაშვილი/

მუხამბაზი

წლევანდელი "ხვარამზეობის" ერთერთი დაჯილდოებული.გემოვნებაზე არ დაობენ,ამიტომ მე ასე დავახასიათებდი-ყველაზე ლამაზი,ახალგაზრდა და ყველაზე გამარჯვებული
შემოდგომის ფოთოლივით

ავცახცახდე?..

გვერდს ნუ მივლი,

განა შიშის მონა ვარ,

ჩემს სხეულში, თრთოლვა,

გრძნობის სითამამე,

პრიაპს მოჰგავს,

მითებიდან მონატანს...

მთის წყაროს წყალს ნუ ჩამივლი

შორი_ახლო ,

პეშვით შემსვი,

შემიგრძენი ვინა ვარ,

უკვდავების ქალღმერთივით

შემისახლო,

ვეღარ დამთმობ, შენი სულის

ბინადარს...

მაია გონჯილაშვილი
17.12.2010

ძია ტარიელ

არავინ უწყის, მერამდენედ გაივლი იმ გზას,

რომელზეც უკვე წარუშლელი კვალი დასტოვე.

დედამიწა კი ამ ნაკვალევს, მკერდში ჩაიკრავს,

როგორც უბელოდ დარჩენილი დათვის ნატორევს...



მდუღარე სისხლით ამბოხებულს, გაიცვეთ სხეულს,

ლეგა ნისლებით ცრემლს შეუშრობ რეალურობას,

მოსჩიჩქნი მიწას, ჩაჰგუგუნებ დარდებს, ჩახვეულს,

როგორ დაგნისლა წუთისოფლად, ბედმა უნდობმა...



იქნებ და... დაღლა შეგაპარა ,,დარდმა და ფიქრმა,

ტკივილმა, შენგნით რომ მოედო, ობოლ სამყაროს...“

ამოანგრია საყუდელი გულმა, რომ ფეთქვა,

ცხოვრების გზებზე დალეული, ცას შეეყაროს...



მინდვრის ფსალმუნებს სულს უთრთოლებს მთები ხნიერი,

ვით ვარსკვლავი ცას, ამ სამყაროს გვივსებ ცარიელს,

ჟამთა სრბოლასთან შეუდრეკი დაგაქვს იერი,

არ დაიჩოქებ ვერკვლის ციხე, ძია ტარიელ!...

მაია გონჯილაშვილი

იყუჩე

იყუჩეღა, გულო ტიალო,

კარგი, იყუჩე,

შენი საყმუვლო ამოხეთქე

ხანგამოშვებით,

მე მოგისაჯე დაწყევლილი

განა სიჩუმე?

დამისნეულდი, შამამკვნესი :

- აღარ მოვრჩები...

კარგი...

იყუჩე...

ზეცამ უკვე

წაიმგლისფერა,

ლაჟვარდისფერი ჩაესვენა

მდუმარ ჭიუხში,

გადავაფინე საფიქრალი

მთებზე ნისლებად,

მიყოლიებავ, მეაც ტიალ

ზრახვას მივუხვდი...

დაყუჩდი,

გესმის?..

მგლნიც უქმად

როგორ ყმუიან?..

მგლად ვერ გაქციე,

ვერ გიშველე,

ვერც რა ერთობით...

თუმც დამეჩაგრე

მაგრამ ბრძოლა მაინც გწყურია...

ჰო და...

ვათრიოთ ეს საწუთრო,

სანამ ვეყოფით...

მაია გონჯილაშვილი

მწყურიხარ

ჩურჩულით გპასუხობს გული და
საწადელს თვალები გირანდავს,
ვერ ვბედავ,
კრძალვა და რიდია,
მწყურიხარ...
და მაინც მივდივარ...
მივდივარ და მზისფერ კულულებს
სხივს დაუწალიკებს მთის ქარი,
დროც ტიალ ჭრილობებს მიწყლულებს
-გულისთქმა რაით ვერ გითხარი...
სიცივით შემკრთალი თვალებით,
თითებზე დამტირის სანთელი,
მწყურიხარ...
საწადელ ვერ განდე
დარდს ჩუმად დაუხრავს სათქმელი...
მთებისკენ შენს მზერის ბილიკებს
შევყვები,
სულ გადაგივიწყებ...

ყბებს უვსებს ნისლები ხეობებს,
საფიხვნოს ჩამამსხდარნ ღრეობენ...

/მაია გონჯილაშვილი/

ვაჟ რაიმ ვნახე

ვაჟ რაიმ ვნახე ბეჩავმა,

თანასწორ სწორებთანაო,

შამყარა ფიქრნი, ტიალნი,

გულს ჯავრად ჩამეტანაო...

არ დამემგზავრა საწუთროს,

რო მთის ხარ_ლაღი

ნიავ_ქარს,

ჩამამეყარნენ დარდები,

სატკივარმ ჩამამინამქრა...

წამამაგონდებ, დასაბრმობ

თოლთ ცრემლიც წამაუვლითა,

ვერც ჩემად დავიგულე და

ვერც ამოვშალე გულიდან...

/მაია გონჯილაშვილი/

ჩემი იორი

ზვირთის ქეჩოზე სმენადა ვარ
ყურდაპყრობილი,
ფშანსა და შამბნარს ახმიანებს
ანცი ჭავლები,
იდუმალების მადლიანი
სხივით შობილი,
შეუზომელი სილამაზით
აციალდები...
ჩამიღიმილებს, ლაჟვარდები
შენს საკინძესთან,
ბროლნამსხვრევები მომეცვრევა
მჩქროლავ ტალღების,
ხვალე საწუთრო დაჩოქებას
ვერ გამიბედავს,
როგორც კალმახი, შენს ტალღებში
როცა ვლაღდები...

მაია გონჯილაშვილი

უ ფ ე რ უ ლ ა

მთის კალთების
მოციალე შვიდი ფერის
სილაჟვარდეს,
ჩემს ფურცლებში გავშლი,
ქარაფებზე
ყელს ვიღერებ კეკლუცად,
უ ფ ე რ უ ლ ა ს
მეძახიან მთაში...
შემხედავ და
სილამაზით დაგატყვევებ,
არასოდეს
აგერევი სხვაში,
ფიქრს აგირევ
და სურვილად გაგიხდები,
უ ფ ე რ უ ლ ა ს
მეძახიან მთაში...
ჩემი მქრქალი
გამჭვირვალე ფურცლები
არ დაგინდობს,
იდუმალ ჟინს აშლის,
საძებარში
მოგატარებ მწვერვალებს...
უ ფ ე რ უ ლ ა ს
მეძახიან მთაში...

/მაია გონჯილაშვილი/

***

რამ დაგაღონა?...
-ჩამკითხეს...
სადარო ბადრის მთვარისა,
ცრემლი რად გასვი წამწამზე
ნისლს გავხარ სახე მტკნარითა...
ჩამამაღონა ჩემმა დღემ
უნდოდ დაცინვამ მწარისა,
ორგული წუთისოფლისად
ავდარით შაცვლამ დარისა,
მთას მივეკედლე ხალასსა
აქ მზეც სხვაგვარი არისა,
დამნათის თავს და მახარებს
მტერია ჩემის ჯავრისა...

მაია გონჯილაშვილი

მამიხველ სტუმრად?..
ქარო აშარო,
ამიჭრიალებ ბებერ დარაბებს,
მოჰკვნეს, რომ დარდი ჩამოატარო,
ჩემს ჭიუხებთან მოლაპარაკე..


მოგისმენ...
წინ რომ გრძელი ღამე დევს,
გაზაფხულებად უკვე ავშიბე,
და ჩემს სატკივარს უქმად დაეძებ,
დარდ ვერ მამხელავს ფხოვლის ნაშიერს...

/მაია გონჯილაშვილი/

გულო!

გულო!
რაი გჭირს ტიალო,
ჰბორგავ და აღარ მასვენებ,
დადექღა, ნუღარ ტრიალობ,
თორო, ჯოჯოხეთს გაჩვენებ...
დროს გადაუცვდა ჩადრები,
უკვალს გაჰკვალავს სავალსა,
შენ მაინც ჩემად დარჩები,
მე მოგარჯულებ წარმართსა...
ნუთუ ვერ ჰპოვე საყუდი,
ნუთუ არ გყოფნის საგულე?..
გულო!..
ხმა გამე, დაჰმუნჯდი?..
ვფიცავ!..
ჩემს ჭკვაზედ გაბრუნებ.

მაია გონჯილაშვილი

ქარი მიგლალავთ ნისლებო

ქარი მიგლალავთ ნისლებო,

რო ნადირთმწყემსი ჯიხვთ ხოროს,

მგლისფერ ედება ცას თითქო,

ჯავრ უნდა ჩამოითოვოს...

ქარმა წანწალით ღრუბელნი

გასცვითა, ცისკარმ იალა,

ჩემი ცის ტატნობს ჩაჰხსნია

საკინძე ღიმილიანა...

ვფიცავ, ლექსებად დავწურო,

ხან ბარის ექოდ, ხან მთისა,

ავუხირდები საწუთროს,

ან მე დავრჩები, ან ისა...

მაია გონჯილაშვილი