Tuesday, September 27, 2011

კიკნა-ფშაველა -პოეტი,რომელსაც არ იცნობთ


პოეტი,რომელიც ვაჟა-ფშაველამ გამოიყვანა სამწერლობო ასპარეზზე.სწორედ მის პატივსაცემად აირჩია ახალგაზრდა პოეტმა ეს ფსევდონიმი.მისი ნამდვილი სახელი და გვარი-სიმონ ბადურაშვილი იყო.მან 26წლის ასაკში მოიკლა თავი
გალაკტიონ ტაბიძე-"ჩემი სამწერლობო მოღვაწეობის დაწყების წლებში,ახალგაზრდა პოეტებიდან მომწონდა კიკნა-ფშაველა
. მართალია,იგი ტრადიციული იყო თავის შემოქმედებით,მაგრამ მაინც მაძიებელი პოეტი. რომ დასცლოდა,იგი უეჭველად ახალ სიტყვას იტყოდა ქართულ პოეზიაში"
200 ლექსის,ექვსი პოემის,ათი მოთხრობისა და რამდენიმე სტატიის დაწ
ერა მოასწრო.მწერლის ხელნაწერები და საოჯახო ბიბლიოთეკა დაკარგულია.
კიკნა -ფშაველა დაიბადა 1889წლის 2 აგვისტოს თიანეთის სოფელ ჟებოტაში,მრავალშვილიან ოჯახში.სწავლობდა თიანეთის ორკლასიან სასწავლებელში,თელავის სასულიერო სასწავლებელში,თბილისის სასულიერო სემინარიაში(სადაც დაუახლოვდა ლიტერატურით გატაცებულ ახალგაზრდობას,რომელიც არალეგალური ხელნაწერი ჟურნალების გარშემო იყო შემოკრებილი.აქ უშვებდა გალაკტიონი ჟურნალს-"შუქი",სადაც გამოქვეყნდა კიკნა-ფშაველას მოთხრობა"გაყიდული სინდისი".) სემინარია მან მიატოვა და ვაჟა-ფშაველას დახმარებით თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიაში შევიდა. აქ მან სტიპენდია მიიღო წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოებისგან და 1913 წელს დორპატის უნივერსიტეტში ჩააბარა. ეს აღმოჩნდა მისი ყველაზე მძიმე,სულიერი მღელვარების პერიოდი და აქ მიაღწია მისმა შემოქმედებამ სიმწიფეს.
კიკნა-ფშაველას პოეზიის მთავარი თემა მონობაში მყოფი სამშობლოს სიყვარულია.იგი ერს ბრძოლისკენ მოუწოდებდა.

უკანასკნელი ლექსი

არა მყავს ქვეყნად მე მეგობარი,
არა მყავს ქვეყნად თანამგრძნობელი,
ჩემი სიცოცხლე სიკვდილი არი,
ჩემთვის კუბოა მთელი სოფელი.
დაირღვა ჩემთვის ოცნების მღვიმე,
ხიდი ჩამენგრა ცხოვრების გზაზე,
მარტოსა მტანჯავს ბედის სიმძიმე,
სული ქვითინებს საფლავის ქვაზე.
მშხამვენ გველები კიდითი-კიდე,
გლოვად მიქციეს დღესასწაული,
თუმცა წამებით თვითვე ვიყიდე
კაცობრიობის დანაშაული.

/კიკნა-ფშაველა/
პოეტზე ინფორმაცია შეგიძლიათ ნახოთ სხვადასხვა ბმულებში,რომლებიც ინტერნეტშიც მოვიძიე http://www.presa.ge/new/index.php?m=lit&AID=8051
http://www.open.ge/index.php?m=12&y=2009&art=8558

Wednesday, September 21, 2011

***(სამყარო ჩემთვის გლოვისფერია)




დარდი,ფიქრი და ტკივილი
ჩემგან მოედო სამყაროს..
რას ამბობ ნისლო,ტირილი
შენ როგორ უნდა მასწავლო-
ეს მე ვარ,კლდეთა კალთებზე
ცრემლად რომ ჩამოვწანწკარობ.

/ტარიელ ხარხელაური/

Friday, September 9, 2011

ისევ აცივდა



”მე მეშინია იმგვარ სიცოცხლის,
სიკვდილს რომ ჰგავს და უარესია”.
/გალაკტიონი./
ისევ აცივდა სულში, ჭირიმე,

წუხელ დავკარგე მზის ავგაროზი,

შენ ჩემს მაგიერ რა გატირილებს_

ჩემი მონაა ჩემი ტაროსი.



გავხედნი, როგორც საომარ კავშას,

ამოვდებ ლაღი სტრიქონის ლაგამს

და ისე, როგორც ჯუთაში შარშან,

უნდა გიმღერო წინაპრის საგა.



არ დამანახვო შავი ტიტები,

ვიპოვი იმ ჩემს მზეს და ავგაროზს,

ვერ შემაჩერებს ვერასდიდებით

წინ რომ დამიდგეს მთელი სამყარო.



ჰო, ცივა,

ცივა,

ცივა, ჭირიმე,



მაგრამ როგორმე დაცხეს ეგების,

გადავიკიდებთ ნაცად ხირიმებს

და უცხო მხარეს გარდავეგებით.

თორემ მე მეტი უკვე არ ძალმიძს

და გულიც გასკდეს უეცრად იქნებ,

ომს ვერ მოიგებ მარტოდენ კალმით,

რა შეუძლიათ, მითუფრო, წიგნებს.



ჰოდა, დაღლილთ და მიწყივ ნაომართ

შევკაზმოთ ახლა თეთრი ცხენები

და გავქრეთ მერე სააქაოდან

ჭიხვინითა და ჭენებჭენებით!..

1995.
ნოშრევან არაბული

"მინდვრის ფსალმუნები"


(ფიქრის სხეული)

*

ჩემი ცხოვრების წესს პოეზია მკარნახობს,პოეზია განსაზღვრავს.

მე ლექსში ვცხოვრობ,ლექსით ვსუნთქავ, ლექსიდან ვიხედები და სამყაროს დალაგებასაც ისე ვცდილობ,როგორსაც ლექსი მთავაზობს.
ალბათ ესაა მიზეზი ჩემი უამრავი შეცდომისა. ნაკლებად გაცნობიერებული, რეალური ცხოვრება ბევრად განსხვავებულს მკარნახობს,საპირისპიროს-ვიდრე ლექსი.
ეს,ალბათ კანონზომიერია. ლექსის შექმნაში შენ ღებულობ მონაწილეობას და საგნებს ისეთნაირად ალაგებ, რომ შენთვისაც სასიამოვნო იყოს და ლექსისთვისაც მისაღები. მაგრამ,როცა პირისპირ რჩები სინამდვილესთან- ნუ გამოვრიცხავთ იმ გაურკვეველ შიშს, რომელიც სულს აგიბურუსებს, სხეულს აგითრთოლებს, რადგან ახლახანს, სულ ახლახანს, განსხვავებული, მეტად მიმზიდველი სამყაროდან გამოხვედი-პოეზიის სამყაროდან.

იქ ყველაფერი ისეა, როგორც შენ გინდა. ყოველ შემთხვევაში, თავს საკუთარ ჭერქვეშ გრძნობ.

*

/ტარიელ ხარხელაური/

Wednesday, September 7, 2011

ფშავლის წაწალი


(კაფია შატილობის შემდეგ,ანუ-რად დაუჯდათ მაიებს ერთ კარავში ძილი;)))
მაია გონჯილაშვილი:
"ერთ ამბავ უნდა გიამბოთ
ამბავად არც კი ითქმებს,
ბავშვობიდანვე მეჯერა
წინაპართ ნათხრობ მითების,
მაგრამ ეგეთა ამბავი
ენით არ გამოითქმების...
ერთ ფშავლის ქალას ოცნებად
მქონდა, ხევსურეთ მენახა,
მეგზურად ხევსურთ ქალ_ვაჟნი
ამოვიჩემე მე გლახამ,
რა ვიცოდი, თუ მთებს იქეთ
სწორფრობა ისრე სახლობდა,
ბარში ნაზარდსა ყვავილსაც
თავის საწილოს მამთხოვდა...

საპირიქითოს გადაველთ
ცოტაც ვიგემეთ სახმილი,
შუა ღამემ რომ გვიწია,
ზეცამ მოიხსნა მანდილი,
ისეთა ცრემლი დასცვივდა
წარღვნა მეგონა, ნამდვილი,
რაკიღა წვიმას გადვურჩით,
კოშკებში შავილალენით,
აქ წვიმა ვერას დაგვაკლებს
გულებიც გავილაღენით...

მთელი დღე ღრეობასა და

ლექსთა ქუხილით დავლიეთ,
ძილი რომ შამამეპარა
იქვე ქვეშაგებ დავიგე,
ქვეშაგებისა ალაგზე
ჩემივ კარავი გავშალე
ჯერ კი სუყველამ დამცინა,
მემრ მთხოვდნენ შიგნი შაგვლალე,
ერთ ქალა შავიპატიჟე,
მარტუას ძილ არ მეწადა,
რა ვიცოდი თუ ბედშავსა
ეფხიზლა, მთელ ღამ ეცადა,
ეგება გაიღვიძოსო,
სურვილს უთქვამდა ზეცასა,
მე კი რა გამაღვიძებდა?
შატილის სუნთქვა მათრობდა,
არღუნი ნანას მიმღერდა,
რო თავის მუცლით ნაშობსა,
აგეთა თრობა ბეჩავსა
თავის დღეში არ მახსოვდა..
გათენდა...

სინათლის სხივმა
ჩემთანაც შემოაღწია,
არცვინ დამიხვდა სამყოფში
საფიქრალმ ხელი დამრია,
გვერდით რომ გადავიხედე
ისრე გამწარდა წამია,
საიქიოში მეგონა
ჩემი ბეჩავი თავია...
ან იქნებ სიზმარი არის?..
სწრაფ გავახილე თვალია,
არც საიქიო დამიხვდა
და არც სიზმარი,
_ცხადია...
ჩემს გვერდით თავს იწონებდა
დანა, რო პირბასრ ხმალია,
ისრე სისწრაფით წამოვხტი
ვეღარ ვიპოვე კარია,
რას ვხედავ წინ გადამიდგა
როგორც აშარი ქარია,
ამაშიც ბედი არ გინდა?
ქალს სწორფერ მყავდა ქალია...

ყველაფერ გამიგონია
მაგრამ ეგეთ რამ არსადა,
სულ თავგზა ამარევია
შუღლის საღერღელ აშალა...
ხევსურ ქალს ფშავლის წაწლობა
თურმე გუნებით გეწადა,
მამხელეთ ამდენ ხევსურთა
ფშავლის ქალაი კენტადა,
მე შუღლს არ ავტეხ ღმერთმანი
ლექსს კი წაუხვალ ვერსადა... "





მიხეილ ღანიშაშვილი :
"ისე, უფრო მაგრა გასალექსები კი ხართ და თუ მოვიცალე ერთი თქვენთვის, მერე ნახეთ თქვენი დღე და მოსწრება :))) "




მაია გონჯილაშვილი:

"რაით რა სალექსებლები
ცუდ მასპინძლობა გიწიეთ?
სტუმრობას თუ კიდევ ფიქრობთ
როგორ დაგიხვდეთ გვირჩიეთ... "





მიხეილ ღანიშაშვილი :

"მასპინძლობისთვის მადლობა,
მაგრამ წაწლობა ქალისა
ქალთან და ისიც შატილში
მე ჯერ არ გამიგავისა!
ან სამაგისო რა იყო,
ან ვის რა სჭირდა ხამისა,
ვის რაზე დაჰყვედრდებოდა
თენება ერთი ღამისა,
გეთქვათ: მე გეწაწლებოდით,
ისევ მიგეხმოთ თავისა,
წესს მაინც შავინახავდით,
ეხლა ტალახში სთრავისა,
არეული ჩან დავთრები,
ვით ბნელში სხივნი მთვარისა! :)))) "


მაია გონჯილაშვილი:

"ეს მხოლოდ ერთი უწყინარ
უცოდველ ხუმრობ არისა,
დილა_ბნელ თვალ გახელილმა
რომ ვნახე პირი დანისა,
იქავ სიცილი ამიტყდა
პირიმზესავით ლაღისა,
თურმე ჩვევად აქვს ხევსურსა
თან ქონა დანის ბასრისა,
თორემ სწორფრობა ქალთანა
სად გაგონილა ქალისა..."

მიხეილ ღანიშაშვილი :

"კარგია თუ ხუმრობაა,
მართალს მართლაც არ ჰგავისა,
მეც ეგ მინდოდა გამეგო,
თორო რა ენა მქავისა?
მე მხოლოდ ის ამოვკრიფე,
რაც წისქვილს დაუფქვავისა,
ლეგენდად დარჩეს ეგ ლექსი,
შატილის ციხე-ქავისა!..
ღიმილიანად რო ჰყვება,
მაგითაც პატრონს ჰგავისა!.. :))) "

მაია გონჯილაშვილი:

"იხარეთ ძლივსს მამეფონა
სიტყვა მივიღე წამლისად,
კინაღამ ინფარქტი მხია
გულმა, ახლა კი ჰყვავისა..."

ნინო ჭინჭარაული:

"ეს რას მავესწარ ბეჩავი,
ცხვირწინ მილექსეს შინშია,
ქალო ხევსურთან ლექსობა
არ იცი რო საშიშია?
შენ გაილაღებ ენითა,
ცოტა ხან გაატიალებ,
ის კი მაგ დანას დაგიძრობს
და ცხვირწინ დაგიტრიალებს.
მარტო დარჩენა არ გსურდა?
მაგას რა წამალ სჭიროდა?
დაგცილდა ბიძა ტარასა
უწაწლობას რო ჩიოდა?;)
იმ ღამ კი წვიმაც გამასტყვრა
და უწყალოდა ციოდა.
მიშა ბატონო,სალექსო
თქვენც ხართ ნუ იწყენთ,მენდეთა,
შუაღამ კოშკს რო შამახდით
გულები დაგვიხეთქეთა.
დილას საძილე ტომარას
რო შავაცეცეთ თვალია
ვფიქრობდით-ნეტა ჩვენშია,
ამხელა ვინა არია?
ეს ჩემ პასუხიც,მეყოფის,
მეც გავილაღე სიტყვითა,
დანარჩენს ბარს რო ჩამავას,
ჩემ დადნაფიცი იტყვისა "

მიხეილ ღანიშაშვილი :

"ღმერთმ არ მოშალოს ადათი
ლექსობისა და წაწლისა,
შატილში მოშატილენი,
დიდის ამღებნი ღვაწლისა,
ფშაველ-ხევსურთა ლაღობა,
ხინკალი, წვენი ანწლისა,
და-ძმობის წესი და მადლი
გრეხა ამ საღვთო ბაწრისა

ახარებს ილტოსპირელს
ესე ამბავიც ამ წლისა
მაისა და ნინოს
უწონებს სიტყვის ნაწილსა
სუ ღიმილებით მოვფარა
ჩემით თქვენამდე მანძილსა
უმცროსო დაულეებო,
ჯვარ გიმარცხებდესთ მაცილსა,
თქვენს მტერს და ავის მენდომეს

ვხედავდე ჭკვისგან დაცლილსა! :))))) "




მაია გონჯილაშვილი:

"გაიხარეთ და მახარეთ
როგორც ეს დილა ავდრიან
რას ჩავიდენდი უკეთესს
გულებს ვალაღებ დარდიანს
ცოტა ინტრიგას მივმართე
მომეტევება?
მადლია...:))))))))))))))))"

ხევსური ქალი





რას შევადარო ხევსური ქალი?
მას შენი უდგას სული არაგვო!
მამაცი,
ფიცხი
და ბობოქარი..
მაგრამ საწუთროს საომარ ველზე
უჩაჩქანო
და უიარაღო..

/ნინო ჭინჭარაული/

Sunday, September 4, 2011

კიდევაც ვნახავ ხევსურეთს


კიდევაც ვნახავ ხევსურეთს,
კიდეც ვილოცებ გუდანს.
მთაში დარჩენილ ხევსურებს
არდავიწყება უნდა!
ასა, არღუნი, ანდაქი,
პირიქითაი ხევები,
უნდა მივხედოთ, ანდა კი
მას წაგვართმევენ დევები.
ღმერთო, მაჰხედე ხევსურეთს,
საკლავებ იკლას ხატობას;
არ მახკლდებოდეთ ხევსურებს
ჯიხვის რქა, ლუდი, დათრობა;
სანეს იღრეონ ვაჟებმა,
ათენგენას სცენ თაყვანი;
ხმალ ატრიალოს მაჯებმა,
მტერს არ ვეგონოთ ჯაბანნი;
ქალებს ექსოვოთ ფარდაგი,
ჭრელა-ჭრულაი ნოხები;
სალოცავს ხყავდეს ქადაგი,
საძოვარს ცხვარი ძროხები;
ცხოვრება მიჰქრის ტიალი,
გაჭენებული ცხენივით;
ადათთა ორომტრიალი
წარსულს ეცემა ბერივით;
კიდევაც ვნახავ ხევსურეთს,
კიდეც ვილოცებ გუდანს;
მთაში დარჩენილ ხევსურებს
არდავიწყება უნდა!!!

Saturday, September 3, 2011

ს ა გ ა ლ ო ბ ე ლ ი





შავით და თეთრით ნაქარგო
ნისლის ყდიანო რვეულო
ფურცლებზე ეკალასხმულო
დარდო გულს შემოფრქვეულო
ცუდაის გამხარებელო
კარგის წამებას ჩვეულო
ზოგისთვის დასაფიცარო
და ზოგისთვისაც წყეულო
ხან ჭირხლო გაზაფხულისა
ხან ცეცხლო თოვლში რხეულო
ხან სიხარულის ტაძარო
ხან კოშკო ჩამოქცეულო
ბურუსო ყვავილოვანო
სამყაროს შემოხვეულო
ნათებავ ქვესკნელებისა
ზესკნელში ამოღწეულო
მახვილო სიყვარულისა
ღმერთისგან გადმოქნეულო_
წუთისოფელო ლამაზო
მძლეველო ზოგჯერ ძლეულო
ხან ლხინო ერთი წამისა
ხან ტანჯვავ ათასწლეულო!

Wednesday, August 31, 2011

ქალი,რომელსაც ვაჟა უყვარდა..


ბავშვობაში ეს საოცარი,ალბათ ბევრისთვის უცნობი ისტორია ამოვიკითხე ბებიაჩემის რვეულში. წელს ამოვიწერე და ჩემი ბლოგის მკითხველისთვის აქაც გადმოვიტანე. სამწუხაროდ,არ ვიცი ვისია ლექსი, გახსენებით კი,როგორც რვეულში ეწერა-"იხსენებს ნიკო სულხანიშვილის მეუღლე"

"ნინო ფურცელაძე ლამაზი ქალი ყოფილა,ვაჟა ჰყვარებია. ვაჟას უთქვამს:-თქვენ მთაში ვერ გაძლებთ,მე კი ბარადო. როცა გარდაცვლილა ნინო,დებმა საფლავში ვაჟას ფოტოსურათი ჩააყოლეს.
"მე ვაჟას მეტს არავის გავყვებიო" უთქვამს და სიკვდილამდე უცდიდა თურმე. როცა ქაშუეთში ვაჟას ცხედარი დაასვენეს, თმაგაშლილი და გაჭაღარავებული მანდილოსანი შევიდა, კართან ჩაიჩოქა და ტირილი აღმოხდა. მამაკაცებმა ერთმანეთს ანიშნეს, ბოლოში მდგარმა ხელი მოჰკიდა მოქვითინეს და ძლივს გაიყვანა ეზოში. ეს იყო ნინო,ამის შემდეგ დიდხანს აღარც უცოცხლია."

არც ჩარგლულა დაგინახავს,არც ჩარგალის მთები,
ცრემლებსა და მოლოდინში გაგითეთრდა თმები,
განა მართლა,განა მართლა ვერ გაძლებდი ფშავში,
შენზე ნაზი ტირიფები ერწევიან ფშანში,
შენზე ნაზი პირიმზენი ქარაფებზე წვანან.
ნაზი ქალი ფშავის მთებში ვერ გაძლებდი განა?
რა ყოფილა სიყვარული,გულში ცეცხლად დარჩა,
სულ პატარა სიყვარული და უზომო ტანჯვა!
რა ყოფილა სიყვარული,გულში ჩარჩა თრთოლვით,
სულ პატარა გაზაფხული და უზომო თოვლი.
რა ყოფილა სიყვარული, რაღა დარჩა ბოლოს?
იმედები,იმედები,იმედები მხოლოდ!
დაუგვიდი ბანს და ერდოს,აუნთებდი კერას,
ყაისნაღით მოუქსოვდი წინდასა და პერანგს,
სტუმრისადმი შესახვედრად გააღებდი კარებს
და არაგვზე ჩაიყვანდდი იორღას და ხარებს.
გრძელ ღამეში ჭრაქის ნაცვლად აუნთებდი ბუხარს,
რა ყოფილა სიყვარული,ქალს გაქცევდა მუხად!
გულში არც კი გაგივლია მთის ცხოვრების შიში,
მასთან ერთად აიტანდი სიცივეს და შიმშილს.
დაუზრდიდი ობოლ ბალღებს,როგორც ღვიძლი დედა,
ჟინვალამდე ჩაჰყვებოდი შავჩოხიან მხედარს.
სიკვდილამდე არ ნახავდი მიტოვებულ თბილისს,
რა ყოფილა სიყვარული-იადონი დილის,
შეახვევდი ხინკლებს დიდრონს, როგორც თუშურ ქუდსა,
ღაჭაურას მუზარადში ჩაასხამდი ლუდსა,
სათიბს მაღლა აიტანდი,მერე სახნავს დაბლა,
ერთი კოცნა, ერთი კოცნა გაჰფანტავდა დაღლას!
გუთანს კვალში გაჰყვებოდი,აიქნევდი სახრეს,
რა ყოფილა სიყვარული,ვაი რად ვერ ნახე.
არც ჩარგლულა დაგინახავს, არც ჩარგალის მთები,
ცრემლებსა და მოლოდინში გაგითეთრდა თმები.
სამარეში ცრემლთან ერთად ჩაგაყოლეს ბოლოს,
იმედები,იმედები,იმედები მხოლოდ..
განა მართლა ,განა მართლა ვერ გაძლებდი ფშავში?
კლდეზე წვანან პირიმზენი, ტირიფები ფშანში.
შენ კი საფლავ გადაკარგულს ვეჯნისხევის ძირას,
ვაჟას სურათს ჩახუტებულს თვალცრემლიანს გძინავს.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
გძინავს მძიმედ და ჩურჩულებ უკვდავების რომანს,
რა ყოფილა სიყვარული,ვერ წაშალა დრომაც.
დრო წასულა,გაურითმავს ჩარგლის ხევის ფარჩა,
დრო წასულა,ვაჟა დარჩა, სიყვარულიც დარჩა..
დრო წასულა, არ აცილებს ხმაშრიალი ხეთა
არაგვიდან თბილისისკენ ამხედრებულ მხედარს.
დრო წასულა ვით ჩარგლურა, წლებიც ისე მიდის,
რა ყოფილა სიყვარული,სიყვარული დიდი.!

Monday, August 29, 2011

უეცარი მოგონება


"ზაფხულის ერთ მზიან დღეს წინადღით დაკარგულ ხარებს დავეძებდი არხოტის მთებში. უეცრად შენ მომაგონდი ძვირფასო.. და ეს სტრიქონები ბროლით სიპზე მივაწერე იქვე. ახლა სადა ხარ, ძვირფასო, ჩემთვის სამუდამოდ დაკარგულო..
ჰო, მართალია: ხარები კი ვიპოვნე!..
"/გ.ჯ/

ამ მთათა შორის,ამ კლდეთა ახლოს
დღეს მომაგონდი რაღაცნაირად:
ჭაბუკს პირველად მიყვარდი(გახსოვს?)
და ყმაწვილური გიძღვენ შაირი.

ო, ის შაირი..
იმგვარი განცდით,
ისე გულმართლად და მიწიერად
(რომ სიჭაბუკის დღეებსაც გავცდი!)
მე სხვა დროს ლექსი არ მიწერია..

გიძღვენ შაირი და მოწიწებით
წერილს საშენოდ ვუთხარ მშვიდობა
ზედ ჩემი გული შემოვაწებე,
მე ოდენ ურვა დამრჩა,ვით ობოლს..

ველოდი პასუხს..
ასე ლოდინი
მხოლოდ ბალღს ძალუძს, ალალს, გულმართალს,
თან თრთოდა გული, როგორც ცოდვილი
და რკენა ჰქონდა მზარავ გუმანთან..

მერე მე მითხრეს: იმ ლექსზე თურმე,
ლექსზე-ეს გული რომ ახლდა მყოლად,
ბევრი იცინე,
ბევრი იხუმრე
და სამასხაროდ აიღე ყოვლად..

მითხრეს..
დავეცი დასეტყვილივით
და ჩემს წმინდა ცრემლს მიწა ირევდა..
მხოლოდ ბალღს ძალუძს ასე ტირილი
(ახ,რარიგ ვნანობ,რა მატირებდა!)

ო, დიდხანს მიწა ცრემლით ვასველე..
ეს წინათ იყო( თარიღი მიჭირს!)
შენ ნებიერი იყავ ასული,
მე- მიამიტი ხევსურის ბიჭი.

შემდეგ დავშორდით,
შმაგ სევდას გავცდი
(იხდიდნენ წელნი წელთა წინ ჩალმებს)
შენ შეუმჩნევლად დადედაკაცდი,
მეც ჭაბუკობას გამოვესალმე.

ეჰ, ის ვნებებიც ჟამმა დაფარა,
კვლავ მარტო დავალ,კვლავ ყარიბი ვარ,
ვიტყვი გულწრფელად: მე იმდაგვარად
ალბათ სისკარიც არ მყვარებია.

და ახლა ,როცა ერთურთს ვაწებებ
იმ მოგონებებს თრთოლვით ფარულით,
მე გაურკვევი გრძნობა მაწვება,
ეს სევდა არის, თუ სინანული?!

მხოლოდ, ამ გულში დაცინვა (გახსოვს?)
შენი დაცინვა დაღად დაიარს..
ამ მთათა შორის, ამ კლდეთა ახლოს
დღეს მომაგონდი რაღაცნაირად.

იქნება სჯობდეს


რაა საჭირო... რომ გაქრეს ღამე...
სიცოცხლისათვის, რაა საჭირო...
ო, სიყვარულო, მითხარი რამე,
სიკვდილს რარიგად გადაგარჩინო...
იქნება სჯობდეს - არ ჰმზერდე ტირილს,
არ ნახო, რწმენის გზა ვით გადახმა.
იქნებ, სჯობს, ღრუბლის შეგიკრა ტივი
და გაგისტუმრო მიწის გადაღმა...
მითხარი, იქნებ, ჩემთან ხარ ფუჭად,
იქნებ, გაღონებ, უფლის ტარიგო...
...იქნება სჯობდეს, ავუყვე ქუჩას -
ნაპოვნ განძივით ჩამოგარიგო...

შენობა,სადაც კლავენ პოეტებს


ქალი,რომელიც სარკმლიდან მიმზერს
მე ვარ,თუ ჩემი მწუხარე ასლი?
და სახიფათო კაეშნის მიზეზს
რატომ მიმძაფრებს ინესსას ვალსი?
ან რად მივყვები ნაწვიმარ ქუჩას
თვალებდათხრილი ორიონივით,
ნაავდრალ სივრცეს ბოლო არ უჩანს
და ვკოჭლობ ლორდი ბაირონივით.
რა უხარიათ ნეტავი სვავებს,
ოდეს კორტნიან ამაყ პრომეთეს?!
ვუახლოვდები მაჩაბლის ცამეტს,

შენობას,სადაც კლავენ პოეტებს!


/თინათინ მღვდლიაშვილი/

Saturday, August 27, 2011

მწუხარება შენზე


მე გარს მეხვევა მუდამ იგივე-
შენს მიერ ნაზად ნაქსოვი რიდე,
ხალხს მოვშორდები,მაგრამ ღამეებს
სად დავემალო,სად წაუვიდე?
ღვინით თასები ისევ ივსება,
ისევ მევსება დარდით თვალები,
შორით მოისმის ყრუ ტაშისცემა
მაგრამ, იქ ვისმე შევებრალები?
მე ვიხდი ნიღაბს!
მომგვარეთ რაში!
შენთან! ნუგეშთან!
ო, ჩქარა,ჩქარა!
მე მომდევს განთქმულ სახელის ტაში,
დიდება,
ცრემლი,
ღელვა,

მუქარა..


/ გ.ტაბიძე/

***


ღამეა, ვქეიფობთ, პირქუში ხეობა
ეძლევა საოცარ ძილსა და სვენებას,
შეგვერგოს, შეგვერგოს დღეს ჩვენ ეს ღრეობა,
არღუნი რომ აძლევს ბანსა და მშვენებას.

დაასხით არაყი! ეს ერთიც დავლიოთ,
დე, სული მივიდეს სიგიჟის კარამდე
სიმღერით რომ შევხვდეთ კიდევ ერთ ალიონს,
შავ ღამეს აქამდეც ხომ ბევრჯერ ვზარავდით.

განა ბევრს დაგვაცდის ცხოვრება ტიალი
ხევსურეთს ჭირ-ლხინი ერთმანეთს აბია -
ტირილი, ღრეობა, ხანჯლების ტრიალი
სისხლი და სიმღერა, შუღლი და კაფია.

დაასხით! დავლევ და გიჟივით ვიცეკვებ,
შევეშვათ ჭირსა და სიკვდილზე ლაყბობას
წინაპართ ჯიში გვაქვს - ალგეთის მგლის ლეკვებს
ფეხებზე ეკიდათ ყოფნა და არყოფნა.

***(ჩამი`ფარ ალბათ,პირბადეებ)


ჩამი`ფარ ალბათ,პირბადეებ
თებულომ,ქაჩუმ,
დაცარელა`დ თურ მთელ სოფლები-დ
თუშეთიც დაჩუმდ.

ჩამი`ტირ,ალბათ, მაკრატელ`მ,
სონეხმა-დ დიდრუვმ,
მზე ამოვიდოდ, სხივებს მა`ფენდ
მთელ თუშეთს მდიდრულს.

ჩამი`ბერტყ, ალბათ, ტან-კალთა`ებ
ცირცელმა-დ არყმაც,
თუშურა`ებიც მი`მარაგებდეს
დიდ შეშის აყარს.

უდერა` ვიფიქრ, მეტა` ბევრ აზრ
ავყარე-დ ჩავყარ,
მაგრამ ჩემ რჩენილ დღეები-დ თუშეთ
ერთკვადს ვერ გავხყარ.

ფიქრით ი`ქ დავჯედ პატარზლადა
ი`ქ მივიღ მაყარ,
ი`ქ დავრეცხ მატყლი-დ გავაზდ, დავძახ
უცვეთელ ბაწარ.

ბევრ ვეცად მეტა`
უდერა`იღ ავყარე-დ ჩავყარ,
მაგრამ ჩემ თუშეთ ჩემ ხვალყოფას
ვერა-დ ვერ გავხყარ.